Kur kuptuam se do kemi trinjakë, burri im dhe unë filluam të brengosemi për ekonominë familjare pasiqë veçmë e kishim një vajzë.

Fillova të studjoj programet se si të përkujdesem për thinjakët, ndërsa ëndrrat se do të rri në shtëpi të kujdesem për fëmijët u fundosën nga barra e madhe e përkujdesjes ndaj tre foshnjeve njëkohësisht. Shtatëzënia me trinjakë kishte shumë rreziqe në vete, nga lindja e parakohshme e deri tek përfundimi me trinjakë të pazhvilluar. Me gjitha këto mendime në kokën time, vazhdova të punoj dhe të bëj plane rreth fëmijëve.

Trinjakët lindën në javën e 28 me një peshë të kombinuar sa të një foshnjeje të plotë, dhe në ato momente brengat e mia finansiare u zëvendësuan me ato për jetën e foshnjeve.

Fatkeqësisht, frika jonë u bë realitet kur njëra nga vajzat tona vdiq në spital, ndërsa unë u ngjita për dy foshnjet e mbetura sepse doja me çdo kusht që të jetojnë. Injoroja çdo thirrje dhe çdo email, isha e ngrirë në frikën time dhe nuk e besoja faktin se gjithçka që shpresoja u rrënua. Gjëja e vetme që mund ta bëja ishte t`i shpëtoja foshnjat e mbetura.

Kështu filloi jeta ime si një nënë-amvise, u largova nga puna dhe karriera që doja për të mos u ndarë kurrë nga foshnjat e mia. Me vite të tëra nuk kishim askend që të kujdesej për fëmijët përveç mua, nuk mundja të largohem nga ato. Tani trinjaket e mbetura janë 8 vjeçe, vëllau i tyre më i ri është 6, ndërsa unë ende kam frikë që t`i lë vetëm me dikë tjetër. Jam i sigurtë që bashkëshorti im ka nevojë për ndonjë darkë romantike apo ndonjë fundjavë me vetëm ne të dy, mirëpo një pjesë e zemrës sime nuk mund t`i braktisë kurrë fëmijët.

Një ditë e di se do të largohen nga nëna e tyre dhe nuk do të më kuptojnë pse kisha aq frikë, mirëpo unë do i mbaj afër dhe do të faleminderohem që i kam në jetën time./kosovarja.ch/